مشکلات قالیشویی سنتی

قالیشویان سنتی در بهترین حالت برای شستشو از دستگاهی به نام شلاق زن و برای آبگیری از دستگاهی به نام آبگیر دیگی استفاده میکردند که هر کدام سختی ها و معضلات خود را داشت.

معایب شلاق زن:

شلاق  زن وسیله ایست دارای یک محور با تسمه های کوتاه لاستیکی که در نهایت به یک دینام متصل شده و با چرخش سریع محور ضربه های شلاقی روی فرش ایجاد کرده و همراه با آب و‌ مواد روی قالی به شستشوی آن می پردازد. نکته این که باید حتما توسط یک فرد باتجربه به کار گرفته شود چراکه با کوچکترین سهل انگاری باعث پاره شدن فرش یا حداقل نخ کش شدن  شیرازه  قالی میشود.

آبگیر دیگی

دیگی آهنی با قطر دهانه ۱/۵ الی ۲ متر متصل به یک دینام و گیربکس که با چرخش با سرعت بالا عمل آبگیری فرش را انجام‌ میدهد.

آبگیر  دیگی اصالتا در روغن گیری دانه های غلات، رنگرزی ها و مشاغلی استفاده میشد و به مرور وارد صنعت قالیشویی شد.

طبیعتا با توجه به ابعاد یک قالی برای  آبگیری باید آن را تا کرده و داخل  آبگیر  دیگی قرارداد.

شکل تا شده ی فرش داخل  آبگیر  دیگی طی زمان خشک‌ شدن باعث ایجاد چروک های‌ عمیق روی قالی میشود که عموما به طور کامل قابل رفع نیستند.

از طرف دیگر با توجه به دور نه چندان بالای دیگ در چرخش افقی حجم آب زیادی حاوی کثیفی و مواد شوینده داخل قالی باقی مانده که سبب کیفیت نه چندان رضایت بخش شستشو و کندی زیادی فرآیند نم زدایی از قالی میشود.

یکی دیگر از  معایب  کار  با  آبگیر  دیگی نیاز به بلند کردن فرش سنگین حاوی آب شستشو و قراردادن آن داخل دیگ میباشد که علی رغم اینکه توسط سه یا چهار نفر به طور همزمان اینکار جابه جایی انجام میشود،کار بسیار طاقت فرسایی می باشد.

آب زرد رنگ باقی مانده در فرش آویزان شده از داربست قالیشویی در هنگام نم گیری از  ریشه ها تدریجا خارج شده و سبب زرد شدن قالی میشود که برخی قالیشویان برای سفید کردن فرش و جلب رضایت موقت مشتری هزینه و زمان زیادی را برای سفید کردن ریشه ها با کلر یا سفیدکننده های دیگر میکنند که خود باعث پوسیدگی فرش پس از مدتی میگردد.

مقاله

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *